My name is Loney, dear
Er was eens een jongetje. Hij woonde in Zweden, in een klein Nils Holgersson-achtig dorpje, en droomde van eindeloze roem in de muziekwereld. In alle stilte, in de kelder van zijn ouderlijk huis, gaf hij zijn droom noot voor noot gestalte. Slechts vergezeld door een gitaar, een mini-disc recorder, een laptop en een peertje aan het plafond. Koptelefoon op om de buren niet te storen, want het jongetje was ook nog eens heel netjes.
Zijn liedjes -prachtig ingetogen kunstwerkjes- plaatste hij op zijn website, gewoon gratis te downloaden door wie het maar wilde horen. Zo kwam het dat zijn muziek werd opgepikt door een groot platenlabel, en Emil Svanängen van de ene op de andere dag een culthit werd in de Amerikaanse alternatieve college scene. Hij vloog de hele wereld over om live zijn muziek ten gehore te brengen, inmiddels begeleid door een negenkoppige band. Accidently living the dream, zoals hij het zelf kernachtig omschreef tijdens een bezoek aan Nederland.
Loney Dear’s laatste plaat Sologne is een prachtige plaat die past bij de relaxte zondagmiddag, maar is tegelijkertijd een krachtig medicijn tegen de betere werkvloer-stress. Koptelefoon op, wegdromen, get shit done.
128 Comments